Column: Toon

14 maart 2017 om 09:49 | Bron: Twentefans.nl

Het is een gure en natte herfstavond in 2010. Met hun laatste krachten proberen de overgebleven bladeren zich tevergeefs vast te klampen aan de bomen. In de verte zie ik licht branden. Je weet het wel, dat soort licht waaraan je kan zien dat er gevoetbald wordt. Als ik de deur van mijn auto dicht gooi duik ik onder mijn paraplu en stap ik enigszins met haast in mijn voeten richting het trainingscomplex van FC Twente. Jong Twente speelt.

De lampen komen steeds dichterbij, maar als ik mijn pas iets versnel, glijd ik uit. Ik val op de grond en mijn paraplu waait richting het water. Plotseling zie ik iemand richting mijn paraplu rennen. De regen verblindt mijn zicht. Maar als ik probeer op te staan, reikt iemand een hand. Ik kijk omhoog en rokerige mist komt me tegemoet. Gek, het stinkt helemaal niet.

Tussen de damp door doemen er ineens twee vriendelijke, donkere ogen op. 'Straks kom je nog te laat.' Ik herken hem. Het is Toon. Zijn hand pakt de mijne stevig vast en ik krabbel overeind. 'Dankjewel Toon.' Een kort knikje zorgt ervoor dat ik met paraplu en al richting het veld loop. Ik groet een groepje wisselspelers. Ze kijken of ze een embleem op mijn jas zien zitten. Hun afkeurende blik bewijst het ontbreken daarvan. De arrogantie en bekrompenheid zorgt ervoor dat ik de handreiking van Toon des te meer waardeer.

Vijf minuten voor tijd loop ik richting de auto. Het is gestopt met regenen en als ik langs het FBK Stadion wandel, ruik ik diezelfde rooklucht weer. Ik kijk naar rechts. Toon staat daar. Samen met zijn vriend Theo. 'Parapluutje niet meer nodig?', knipoogt hij, terwijl er een grote rookwolk boven de twee hangt. Ik loop naar hem toe en ik stel me voor. 'Rick.' Toon kijkt naar Theo. 'Dit is Theo, Rick. Maar dat wist je vast wel.' Ik glimlach en schud de geel aangelopen hand van Theo alsof we al jaren vrienden zijn.

Als ik mijn kleine autootje weer zie staan, kijk ik nog eens achterom. Het begint weer te regenen. Ik probeer Toon te zoeken tussen de dikke regendruppels door die naar beneden vallen. Ik zie hem niet meer, maar hij is nog wel bij me. Alsof er een brug was ontstaan. Een brug tussen een supporter en zijn geliefde club. Gemaakt door een man, een gewone bijzondere man.

De sleutel gaat naar rechts en als ik in de auto wil stappen, kijk ik naar de inmiddels kale boom. Wacht! Er hangt er nog één. Dan zorgt een druppel ervoor dat het laatste blaadje van de boom wordt gerukt en tussen de regen door richting mijn voeten dwarrelt. Tussen al die bruine bladeren valt het enige rode.

Dankjewel Toon.

Rick Meijer

Overzicht

Reacties (2)

  • Avatar
    FCTwente10 - 14 maart 2017 om 11:33

    Toon bedankt

  • Avatar
    Bart77 - 14 maart 2017 om 13:05

    Clubman. Nooit op de voorgrond maar oh zo belangrijk.

    Toon bedankt.

Nieuwe media