Deze beker is - ook vooral - van Boschker

Het was zonder meer het meest emotionele moment direct na het laatste fluitsignaal in de bekerfinale: Wout Brama die er een laatste sprint uitperst en op de gestrekt in De Kuip liggende keeper Sander Boschker springt. De beker was van FC Twente, maar toch ook vooral voor de 'oude' doelman.

Sander Boschker was één van de laatsten die zondagavond het gras van De Kuip verliet. De keeper bleef het magische gevoel koesteren dat hem twee minuten voor het eind van de verlenging te pakken had gekregen toen Marc Janko de 3-2 achter Ajax-doelman Vermeer had geknikt. En een paar uur later was hij ook de laatste FC Twente-speler die naar de bus ging. Met onder zijn arm de beker. Inmiddels had hij zijn emoties weer onder controle. "Maar toen ik die beker in mijn handen kreeg was ik vrij emotioneel. Dat ik na het WK tweede keeper was geworden, was een behoorlijke klap. Maar als je daarna in de beker wel mag spelen, de finale haalt en de beker dan ook nog wint, dan doet dat wel wat met je."

Dat bleek wel direct na afloop. Helemaal alleen lag hij voor zijn goal, in stilte te genieten. En de eerste die hem daar opzocht was Wout Brama. Met zijn laatste krachten trok de kilometervreter van FC Twente een sprint naar de goalie. Om vervolgens tientallen seconden lang innig verstrengeld met de keeper in het gras te liggen. "De kramp schoot me even in de hamstrings", lachte de middenvelder toen hij terugdacht aan die sprint. "Maar dat had ik er wel voor over."

Want Brama voelde feilloos aan wat Boschker voelde. "Wat wil je? Als je ziet wat hij heeft meegemaakt dit jaar en dat je als oude keeper dit nog mee mag maken, dat is natuurlijk fantastisch."

En nee, dat 'oude keeper' was bepaald niet denigrerend bedoeld, slechts een feitelijke vaststelling, haastte Brama toe te voegen.

Brama was de eerste maar niet de enige die de doelman innig omhelsde. Maar de manier waarop trainer Michel Preud'homme de geboren Achterhoeker bij de hals greep, leek bijna op een wurgpoging. Uitgerekend de man die begin dit seizoen de beslissing nam om Nikolay Mihaylov de voorkeur te geven, wist als oud-goalie wat hij Boschker daarmee had aangedaan.

Zijn beslissing om hem wel de bekerwedstrijden te laten keepen, had een slap goedmakertje kunnen zijn. Maar met het bereiken van de finale en nu ook nog eens de zege, kreeg het een bijzondere lading. Als trainer mocht hij niet zeggen dat deze beker de beker van Boschker was. "Want deze beker is van heel FC Twente, inclusief de fantastische fans. Maar als je terugkijkt en ziet hoe Sander ons tegen FC Zwolle en tegen PSV en ook vandaag weer in de race heeft gehouden, dan heb ik er vrede mee als jij zegt dat dit de beker van Sander is."

Daar was Wout Brama het helemaal mee eens. Maar ook voor hem was de zege een heel bijzondere. "Het was een prijs die velen van ons, ik ook, nog niet hadden." Maar dat niet alleen. In 2009 was Brama er bij toen FC Twente de bekerfinale tegen Heerenveen speelde. Maar uitgerekend in die wedstrijd stond Brama, tot dan basisspeler, er naast. Trainer Steve McClaren koos voor Cheick Tioté. "Het was voor mij geen bijzondere motivatie, hoor, al heb ik daar wel even aan gedacht. Maar misschien belt Steve nog wel even", liet Brama merken dat niets hem deze dag meer uit zijn humeur brengt.

Brama speelde weer een belangrijke rol in de wedstrijd. Eerst veroorzaakte hij mede de 2-0 van Ajax. Brama laat zijn hand zien, waaraan een vinger dik en blauw is. "Daar kwam de bal van Ebecilio tegenaan." Het van richting veranderde schot maakte doelman Boschker kansloos, die daarna secondenlang verslagen op de grond zat en dacht dat alles verloren was. "Toen had ik er even niet veel fiducie meer in."

Maar uitgerekend Brama bracht Twente nog voor rust terug in de wedstrijd. "Die treffer viel op een heel belangrijk moment. En ik scoor al niet zoveel. Ja, ik hoorde achteraf dat het een beauty was", bleef Brama lachen.

En Boschker? Die wist dat het alsnog goed ging komen. "Als Wout scoort, hebben we nog nooit verloren. Dus ja, hij mag het volgende week nog een keer doen."

René Banierink