"Joop vroeg aan ons wat we van McClaren vonden, we moesten lachen"

Volgens journalist Peter Wekking werd er vooral gelachen toen Joop Munsterman de naam van McClaren opgooide. "Ik weet nog dat Joop (Munsterman, red.) een keer aan ons vroeg wat wij van Steve McClaren vonden. Toen moesten we eigenlijk allemaal lachen, want dat was het laatste wat ze over Steve McClaren deden, lachen", blikt Wekking terug in Sinds 1965.

"De bondscoach van Engeland die gefaald had en in de stromende regen onder een paraplu zijn ondergang tegemoet ging. Maar de man had natuurlijk een prima trackrecord als trainer. Op dat moment was dat geen trainer die wij in relatie brachten tot FC Twente. Het was wel een grote verrassing", zegt de journalist.

Wout Brama merkte al snel dat McClaren een goede trainer was. "Wat ik dacht? Dat ligt een beetje in de lijn van hoe Joop Munsterman naar de club keek. Groter denken dan de rest. Dat deed hij met heel veel plannen. Dat deed hij ook met spelers en trainers die hij binnen wilde halen. Daar was dit een heel goed voorbeeld van. Ik kende hem niet goed als trainer, dus voordat je met iemand werkt is het best wel lastig om te zeggen of iemand een goede trainer is of niet. Maar ik kwam er wel vrij snel achter dat hij heel weinig wilde veranderen."

"Dat was goed, want we hadden het best wel goed staan, voetballend gezien. Maar hij wilde in allebei de zestienmeters echt wat veranderen. Hij zei: Daar worden de goals gemaakt, daar moeten we echt een stap zetten. Het was een aimabele man, heel veel charisma", zegt Brama. "Hoe de rolverdeling tussen hem en Erik ten Hag was? Hij was meer de manager. De veldtrainingen liet hij wel grotendeels over aan zijn assistenten. We hadden met Erik ten Hag en later Alfred Schreuder en Kees van Wonderen op tactisch gebied en voetbalgebied wel echt goede trainers."

Brama vervolgt: "Op inhoud denk ik dat Steve wat minder toevoegde dan Alfred, Kees en Erik. Maar het hele overzicht en met het team werken, de juiste manier prikkelen, daar was hij echt heel goed in. En het was een leuke man, een fijne vent", zo klinkt het. Dat is iets waar Peter Wisgerhof zich in kan herkennen: "Hij kon je af en toe ook... Dan liep ik voorbij en zei hij: Je speelde slecht. Dan riep hij zo uit zijn kamertje. Later dan vertel je dat, toen we gestopt waren. Ik heb hem wel eens gevraagd waarom hij dat deed. Hij zei: Af en toe moest ik je irriteren. Dan werd je nog bozer en dan ging je op trainingen nog... Hij wist precies, bij elke speler, wat hij moest doen om het maximale eruit te halen. Dat is zo verschrikkelijk knap."