Lemkin praat met teamgenoten over Israël: "Meningen verschillen"

"We praten overal over. Iedereen heeft zijn eigen mening. Maar we maken het niet persoonlijk en blijven respectvol naar elkaar. Zo zou het overal moeten zijn", vindt Lemkin in gesprek met Voetbal International. "Opinies kunnen verschillen, maar we zijn allemaal mensen. En uiteindelijk willen we hetzelfde: gezondheid en vrede."

Buiten het veld praat hij liever niet over zijn afkomst. "Soms ben ik bang om te zeggen waar ik vandaan kom. Zeg ik maar dat ik Spanjaard ben. Ik snap dat mensen hun bedenkingen hebben bij wat er in mijn land gebeurt, bij de manier waarop Israël zich opstelt. Maar wij zijn voetballers, wij hebben niets te maken met wat daar allemaal aan de hand is."

"Ik hou van mijn land, het is mijn thuis. Ik ben trots om de nationale ploeg te vertegenwoordigen en wil mensen vreugde brengen", meent hij. "Maar soms moet je verstoppen dat je uit Israël komt. Mensen hier snappen dat vaak niet. Want niemand boeit het of je uit Nederland komt. Niemand haat Nederland. Met Israël is dat anders. Als mijn vriendin alleen is of een dagje naar Amsterdam gaat, maak ik me zorgen. Hoe mensen op haar zullen reageren. Zij heeft ook een Brits paspoort. Zeg maar dat je Engels bent, adviseer ik haar altijd."

In Nederland is er nog niks ernstigs gebeurd. "Gelukkig. Op Instagram en andere social media krijg ik wel veel negatieve reacties, natuurlijk. Die haat is normaal, tegenwoordig. En altijd van anonieme accounts. Ik respecteer ieders mening. Wat mij wel stoort is als mensen geen benul hebben wat er speelt, zich nergens in verdiept hebben, en dan meteen oordelen. Houd je bij de feiten. Trek niet te snel conclusies. Luister naar elkaar. Er wordt al genoeg gevochten."

Hij hoopt dat de situatie spoedig tot een einde komt. "Ik blijf hopen dat eens het leven overal zal zijn zoals in Nederland. Zonder zorgen om oorlogen, raketten en geweren. Soms denk je dat de wereldproblemen te complex zijn geworden en er nooit meer vrede zal zijn. Het is makkelijk om cynisch te worden, maar ik probeer hoopvol te blijven."

Voor het eerst in jaren voetbalt Lemkin niet in een oorlogsgbied. "Dus dit is een normaal leven, denk ik soms. Geen hoofdpijn, geen sirenes, geen paniek. In Oekraïne maakte ik me elke dag druk. Waar is de dichtstbijzijnde schuilkelder? Is mijn vriendin veilig? Gaat het alarm vannacht? Zal ik kunnen slapen? Heb ik stroom? Stress, altijd stress."

"In Israël is het leven ook vol angst en onrust. Nu heb ik heus nog weleens zorgen. Over mijn moeder in Oekraïne, over mijn familie in Israël. Maar ik kan me voor het eerst in jaren vooral op voetbal concentreren", besluit hij.