Sadilek ontsnapte aan dood: "Dan was mijn leven in gevaar geweest"

Sadilek verbleef met de nationale ploeg op trainingskamp in Oostenrijk en zag het gevaar van de skelters niet. "Twee dagen eerder waren we ook al geweest, toen met vijf jongens", begint hij zijn terugblik bij Voetbal International. "Was gewoon leuk, lachen. We zagen ook kinderen van een jaar of tien rijden in die karretjes. Dus wij dachten dat we sowieso geen enkel risico liepen. Achteraf hoorde ik pas dat mensen daar wel vaker ernstige blessures hebben opgelopen."

Toen was het al te laat voor de speler van FC Twente. "De weg lag vol grind", vertelt Sadilek. "Ik ging niet per se snel naar beneden, maar op dat moment had ik wel wat vaart. Er kwam een bocht, ik wilde naar rechts sturen. Het lukte niet. Ik denk dat een klein steentje mijn voorste wiel blokkeerde, zoiets moet het zijn geweest. Daardoor ging ik rechtdoor en kwam ik heel ongelukkig terecht. Daar waar het muurtje langs de weg een opening had, zodat water naar beneden kan stromen. Ik reed precies in dat gat, en knalde met mijn scheenbeen vol tegen de stenen. Mijn linkerbeen lag helemaal open."

Dat had hij niet direct door. "Ik had een lange broek aan, dat was misschien nog wel mijn geluk", meent Sadilek. "Anders was de schade nog groter geweest. Ik had pijn, maar kon de wond niet zien. De andere jongens kwamen naar me toe. Laat zien, zeiden ze. Ik stroopte mijn broekspijp op. We moeten nú naar beneden, zeiden ze. Waar wij waren, kon geen ambulance of helikopter landen. We moesten door, die laatste anderhalve kilometer naar het dal ook nog rijden. Ik heb dat zelf nog kunnen doen, op adrenaline. Mijn hele linkerbeen werd stijf, ik voelde bijna niets meer."

Een ambulance stond Sadilek al op te wachten en de middenvelder werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. "Binnen twee uur lag ik op de operatietafel", aldus Sadilek, die een diepe vleeswond had. "Vijfendertig hechtingen aan de buitenkant, dertig aan de binnenkant. Volgens de doktoren heb ik nog geluk gehad. Een paar centimeter meer naar links en ik had een zware botbreuk kunnen oplopen. Er had ook een slagader kapot kunnen gaan. Dan was mijn leven in gevaar geweest. Ik had ook slechter kunnen vallen, met mijn rug tegen die steen. Had ik nu misschien in een rolstoel gezeten. Maar mijn botten waren goed, mijn spieren ook. Bizar, eigenlijk."