Stav Lemkin praat over heftig verleden: "Nu kan ik erom lachen"

"Ik ben 22 jaar, maar voel me minstens dertig", zo vertelt hij aan Voetbal International. Lemkin komt uit een sportieve familie. Zijn jongere broer Amit is jeugdinternational van Israël en speelt als middenvelder bij Hapoel Tel Aviv. Zijn ouders hebben een totaal andere achtergrond. 

Vader Shachar werkte als advocaat en is tegenwoordig actief in het vastgoed, terwijl moeder Yana zich inzet als vrijwilliger in Oekraïne, het land waar zij vandaan komt. "Ze is vrijwilliger in Oekraïne, haar geboorteland. Ze verleent zorg in oorlogsgebieden. Helpt kinderen, springt bij in ziekenhuizen, zorgt dat kankerpatiënten noodzakelijke behandelingen krijgen. Mijn moeder is niet continu in Oekraïne, maar reist er om de zoveel maanden voor een periode naartoe. Nu is ze in Kiev. Ze houdt me op de hoogte, al kan ik soms even geen contact met haar krijgen. Ik ben trots op haar, maar ook bezorgd. Waar zij verblijft, zijn luchtalarmen en bominslagen normaal."

In de zomer van 2023 maakte Lemkin de overstap van Hapoel Tel Aviv naar Shakhtar Donetsk. Daarmee vertrok hij naar Oekraïne, het land van zijn moeder, maar ook een land dat midden in een oorlog zit. Achteraf erkent hij dat hij de situatie onderschatte. "Ik heb het echt onderschat. Toen ik met de club sprak, stelden ze me gerust. ‘Maak je geen zorgen, je zit met je teamgenoten in de best denkbare hotels, alles is prima geregeld.’ Hoe anders was de werkelijkheid."

Zijn gevoel zei hem eigenlijk dat het geen goed moment was om te vertrekken. "Alles in mij schreeuwde: Níét doen, niet nu. Maar mijn hoofd fluisterde: Grote club, Champions League, ze willen je heel graag, veel geld. Als je nu niet gaat, duurt het misschien nog lang voor een club buiten Israël je oppikt. Ik was niet geduldig genoeg."

Toch wil Lemkin de ervaring achteraf niet uitwissen. Het jaar in Oekraïne heeft hem gevormd, zegt hij. "Maar ik zou het niet willen veranderen. Ik heb zoveel geleerd tijdens dat jaar in Oekraïne. Zoveel overwonnen. Wezenlijkere dingen dan een nederlaag, blessure of plek op de bank. Ik was bang, ongelukkig en eenzaam. Je wilt naar huis, maar dat kan niet. Je hebt een contract, verplichtingen. Ik heb doorgezet, hoe moeilijk het ook was."

Tijdens een zware hamstringblessure werd de situatie nog zwaarder. Terwijl zijn teamgenoten reisden voor wedstrijden, bleef hij achter in Kiev met alleen een fysiotherapeut. "’s Ochtends werkte ik met de fysio aan mijn herstel. De rest van de tijd was ik thuis. Een kleine hotelkamer was mijn wereld."

Luchtalarmen en schuilkelders werden onderdeel van zijn dagelijks leven. “Elke dag moest ik minimaal één keer de schuilkelder in. En dat terwijl ik een zware hamstringblessure had. Ik kon niet rennen, amper lopen. Mijn kamer was op de vierde verdieping. Zodra het luchtalarm ging, was de lift buiten gebruik. Dus strompelde ik die trappen af. Ging ik hinkelend die schuilkelder in.”

Nu kijkt hij er met een zekere afstand op terug. "Nu kan ik erom lachen. In mijn hoofd is het een droom die ik heb beleefd. Alsof het niet echt was. Een nachtmerrie. Veel van dat jaar heb ik verdrongen, nu ik erover praat komen herinneringen terug."