Taha zegt wat ontwikkeling tegenhield: "Dat is gewoon erg lastig"

"Ik heb altijd wel leuk kunnen voetballen, maar ik was als jongetje ook altijd klein en dun. Geloof mij: ik kan eten als een paard, maar aankomen is gewoon heel erg lastig voor mij. Mijn oudere broer heeft hetzelfde, terwijl mijn twee jongere broertjes na één keer McDonald’s meteen vijf kilo erbij hebben zitten. Veel mensen zeggen dat ik hier blij mee mag zijn, dat het een blessing is. Maar ja, als profvoetballer kan ik die extra kilo’s wel gebruiken… Ik probeer er zo goed mogelijk mee om te gaan en ben iedere dag bezig met voeding en werk in de gym. Het is niet de bedoeling dat ik een kast word en straks niet meer kan draaien, maar ik mag nog wel wat meer massa krijgen."

Dat fysieke aspect heeft zijn ontwikkeling als profvoetballer in de weg gezeten, denkt Taha zelf. "Ja, voor mijn gevoel is dat de reden geweest. Ik ben nooit minder geweest dan mijn leeftijdsgenootjes, maar kon niet naar AZ en werd in de D-jeugd weggestuurd bij FC Volendam omdat ik te klein en te licht was. Daar heb ik toen echt wel om gehuild. Barry Opdam was mijn trainer bij Volendam, hij moest mij vertellen dat ik niet mocht blijven. Hij zei: ‘Dit is niet mijn keuze, want ik vind je een goede voetballer. Zorg dat FC Volendam spijt krijgt dat het deze keuze maakt’. Die woorden ben ik nooit vergeten. Barry heb ik na dat gesprek nooit meer gezien of gesproken, maar ik ben blijven knokken en zeven, acht jaar later wilde FC Volendam me toch weer terug hebben. Nu ben ik blij met hoe het allemaal gelopen is, want ik geloof erin dat alles voorbestemd is en met een reden gebeurt. Maar als kind was het af en toe wel lastig voor mij."

Doorzettingsvermogen en geloof in eigen kunnen bleken zijn grootste wapens. "Natuurlijk is het moeilijk als je dat steeds te horen krijgt, maar ik blijf als persoon niet lang in negativiteit hangen. Dat was vorig jaar ook zo, toen ik mijn been brak: natuurlijk is het vervelend dat het gebeurt, maar na een paar dagen zet ik de knop om, kijk ik op een positieve manier vooruit en probeer ik mezelf weer te pushen. Mijn geloof helpt me daar erg in. Waar een wil is, is een weg, en ik wilde gewoon alleen maar voetballen: net zoals mijn broer, die bij Ajax, FC Utrecht en FC Twente heeft gezeten. Wat hij had, dat wilde ik ook, en daar ben ik altijd voor blijven gaan. Er zijn zomervakanties van zes weken geweest dat ik niet wegging, maar alleen maar met mijn broer zat te trainen. Alles om het toch te halen. Opgeven is nooit in me opgekomen."